Iets vertellen over jezelf. Velen beweren het te haten, maar toch doen we het met z’n allen en liever dan we beweren. Dus, hier gaan we dan, trachtend zoveel mogelijk mijn zinnen met ‘ik’ te laten beginnen. Dit stuk gaat over mij, en over mij alleen!

Ik doe m’n best om over zaken na te denken alvorens uitspraken te doen. Ik moet dan ook vaak toegeven dat ik het niet weet en ben daar dan ook niet beschaamd over. De dingen zijn nu eenmaal complexer dan ze vaak lijken. Ik probeer m’n kritisch oog z’n werk te laten doen en niet alles te slikken wat ze me voorschotelen.

Ik probeer bescheiden te zijn. Het is beter om onderschat te worden, dan overschat. Met gebakken lucht te verkopen kan je misschien wel ergens geraken, maar uiteindelijk val je toch door de mand. Daarom probeer ik ook eerlijk te blijven (en dat heb ik van m’n moeder). Eerlijk zijn is niet altijd gemakkelijk en je snijdt er vaak mee in je eigen vel, maar je bent wel eerlijk en zo weten de mensen wat ze aan je hebben. Ik durf in te zien dat ik maar ‘één van de zovelen’ ben, niet uniek ben (en wil zijn), niet over talenten beschik die de moeite zijn om aan de rest te tonen en da’s maar best zo. Is er dan wel iemand die mij uniek vindt, dan zie ik dat als een enorm compliment.

Ik geloof dat ik een ‘goeie kerel’ ben. Ik kan iemand erg graag zien en walg bij woorden als bedrog en verraad. Van het ene liefje naar het andere huppelen is er voor mij niet bij. Ik heb het meestal goed voor met de mensen en probeer mijn oordel uit te stellen tot ik iemand of iets beter ken of begrijp. Ik probeer op langere termijn te denken en me niet aan impulsen over te geven, maar geld sparen ‘voor later’ staat niet in mijn woordenboek.

‘De Plecker’ vind ik de grappigste achternaam die ik al gehoord heb.

Slechtere kanten van mij zijn dat ik niet enorm spontaan ben en in een groep vreemde mensen vaak stil toekijk waardoor ik misschien wat apathisch overkom. Ik ben ook redelijk pessimistisch van aard en sla er daarom niet steeds in van alles ook het goede in te zien. Veel dingen zijn in mijn ogen ook niet goed (je moet het alleen wel willen inzien). Nadenken over dingen is dus zowel positief als negatief, je wordt er vaak niet vrolijker van. Ik ben ook geen ‘feestjesbouwer’, nooit geweest. Ik kan wel eens van een feestje genieten, maar da’s zeker niet goed voor elke week. Pintjes drinken doe ik wel graag, maar overdrijf daar niet in. M’n sportieve kant is sinds m’n pubertijd ook uitgestorven en de tamzak in mij heeft die plaats ingenomen.

Duiven vind ik voze beesten.

De reden waarom ik deze blog gestart ben is omdat het momenteel een donkere periode is was. Ik voelde de laatste tijd dingen die ik nog nooit gevoeld heb had en weet wist vaak niet goed hoe ik daar mee om moest. Daarom heb had ik er af en toe nood aan die dingen eerlijk op een rijtje te kunnen zetten. Waarom dan op internet? In de hoop er iemand anders mee te kunnen helpen en er misschien zelf wat mee geholpen te worden. Mijn blog loopt dan ook niet over van de vrolijkheid en ik zal ook pas iets neerschrijven als ik het de moeite vind om het op te tekenen. Het is daarom vaak persoonlijk, maar ik geloof nog in de anonimiteit van het internet. Tenslotte ben ik ook maar een mens.