Ivory

26Apr08

Ik word wakker, en merk meteen dat er iets scheef zit. Een op lichte honger lijkend subtiel gevoel. Het gevoel dat het niet fysiologisch is krijg ik er, als een soort goedkope reclamestunt, gratis bij. Ik denk aan mijn ex-vriendin, die meestal aan de basis ligt van zulke emotionele vormen van contingentie. Zij is het niet. Is het de – natuurlijk reeds bezette – could-be-next-girlfriend, waarvan ik er buiten haar nog geen van heb leren kennen sinds de vorige, waarmee ik gisterenavond een verassend leuk gesprek had en dat voor een eerste gesprek te zijn? Ook de gedachte aan haar brengt geen soelaas.

Buiten is het stralend weer. Ik besluit om samen met het boek dat me al weken volgt, als een te dronken emotionele vriend die zijn liefde aan je blijft verklaren en niet van je schouder wil loskomen, de tuin in te trekken. Zelfs het boek blijkt niet in staat te zijn het naar een verklaring zoekende gevoel van me af te schudden. Een luidruchtige dubbeldekker van een uitgelaten hobbyist verstoort niet enkel de veiligheid in het mij overkoepelende ruchtruim maar tevens – en veel belangrijker – de ecologische chaotische rust in de tuin. Ik besluit te eten en mijn pen op papier te zetten.

Aan dit puntgekomen twijfel ik. Ofwel brei ik er nu een slot aan, door te stellen dat het gevoel toch door de natuurlijke cyclus van honger & dorst te verklaren was en ik best gelukkig ben alleen. Zo heb ik een wel-erg-kort-verhaal inclusief semi-waarheid. Ofwel schrijf ik verder, op zoek naar de echte verklaring, in de hoop de dag met innerlijke rust verder te kunnen zetten. Ik besluit me met de eerste optie tevreden te stellen en tevens het omgekeerde van mijn slot voor waar aan te nemen.

Filed under: life   |  1 Comment