L’Homme révolté
In mijn tocht naar het station, waar mijn reis in een sneller tempo zou worden verder gezet, liep ik voorbij een raam en zag vluchtig een oude vrouw in een fauteuil zitten. Hoewel deze zetel vlakbij het raam stond, was er toch een leeslamp naast gezet zodat het ballonnetje keurig boven het meubel zijn functie vervulde. De vrouw was verdiept in een boek en in diezelfde fractie van een seconde dat ik haar beeld in me opnam, kaatste mijn onderbewustzijn de reactie van de nutteloosheid terug. Wat voor nut heeft het, dat een oude vrouw een boek leest? Hoeveel soelaas kan een boek je brengen, wetende dat het weinige tijd je nog gegund is sneller weg tikt dan het omslaan van de bladzijden? Wat is het verschil met mezelf als ik er één lees en wat is uberhaupt het nut van lezen? Vervult het vergaren van kennis naast het pragmatische nog functies louter dan die van de begeerte om wijsheid? Wat voor nut hebben zulke nihilistische hersenspinsels? Wie weet heeft deze vrouw nog twintig jaar te gaan en zie ik de komende lentezon niet meer. Zal zij zich dan afvragen wat het nut van ons jeugdig optimisme is terwijl ook onze levensloop zich contingent opstelt?
Filed under: life | 2 Comments
Search
-
You are currently browsing the A flatiron's Weblog weblog archives.
Lezen is voor mij vooral een vlucht uit de ondraaglijke werkelijkheid. Misschien is dat voor die oude dame ook het geval. Mocht ik ooit zo oud worden als die oude dame, zou ik in ieder geval hetzelfde doen.
Hmmm, waw. Dat is inderdaad iets wat een serieuze overweging waard is. Wat is het nut van alles dat we doen? Zijn we er ooit iets mee en wanneer is het tijd om de aardbol te verlaten? Je weet nooit wat komen zal en dus kan je best doen wat je vreugde verschaft. De oude vrouw leest omdat ze graag leest, waarschijnlijk. Genieten van de kleine dingen in het leven kan het soms meer voldoening geven.