per definitie
Geluk levert geen goede literatuur op.
Dat zei Dimitri Verhulst in de morgen. Hij is niet toevallig één van mijn favoriete schrijvers. [Mevrouw Verona daalt de heuvel af nog niet gelezen? Doen. Morgen.] Dit terzijde.
Misschien is dat de reden waarom ik nog zo weinig schrijf? Niet dat ik zo gelukkig ben (laat staan literatuur produceer) maar in vergelijking met het afgelopen jaar, heb ik nu niet echt te klagen. Vreemd, want op zich er is niet erg veel veranderd. Hoewel? Eens kijken.
Het liefdesverdriet waar ik zo erg mee geworsteld heb neemt stilaan af. Het domineert m’n dagen niet meer. Ik ben haar natuurlijk nog niet vergeten laat staan klaar om aan iets nieuw te beginnen hoewel ik daar soms wel behoefte toe heb. We zien elkaar niet vaak, doch te vaak om elkaar te vergeten. Ze studeert nu ergens anders, niet meer hier. En dat is goed. Het geeft me ademruimte. Een gerust gevoel. Het voelt bijna onnatuurlijk aan, maar ik krijg meer en meer de behoefte aan iemand ‘anders’. Toch zal zij nog lang in m’n geheugen gegrift staan. Dat moet ook. Wat is de liefde anders nog waard, als men ze niet meer wil herinneren? Het is haar gegund. Laatst had ik zelfs het kortstondige gevoel verliefd te zijn. Verliefd op een ander. We maken vooruitgang. Althans, dat hoop ik.
Daarnaast zijn er de veranderingen aan de universiteit. Van zo’n 600 medestudenten zit ik nu nog maar met een 25-tal lotgenoten opgescheept. Het voordeel daarvan is dat ik nu de mensen die dagelijks bij mij in de les zitten ken. Gezichten incl. namen. Daarbovenop vind ik de meesten onder hen nog aangenaam. Handig.
De meest belangrijkste verandering ten opzichte van vorig jaar is zonder twijfel het feit dat ik het privilege heb gehad een paar echt goede vrienden te maken. Mensen waar ik echt iets aan heb, die het beste in mij naar boven halen, keer op keer enorm interessant zijn, waar ik op kan bouwen en terugvallen. (Ik hoop zij ook op mij.) Aan hun heb ik momenteel veel te danken.
Hopelijk valt deze progressie iets of wat vol te houden, ook al moet dat ten koste gaan van de inspiratie om te schrijven. So be it. Dan lees ik wel.
Filed under: life | 7 Comments
Search
-
You are currently browsing the A flatiron's Weblog weblog archives.
Fijn om dit te lezen. Het leven in Leuven kan goed zijn, als je er de kans toe krijgt, het loijkt dat dit nu wel gaat lukken. LDVD gaat zo in golfjes, de ene dag voel je je keigoed, de andere denk je weer even aan wat je hebt gehad. Het beste is natuurlijk dat je elkaar in een positief licht kan blijven zien en met elkaar kan blijven praten, hoewel dat niet altijd even simpel is, zo blijkt…
Succes daar in het verre Leuven
Loslaten is inderdaad niet makkelijk, maar soms de enige manier om jzeelf te beschermen tegen nog meer pijn… Want pijn is er al genoeg als je iemand graag ziet, maar het werkt niet, of zal nooit werken.. Je bent dus zeker niet alleen, en ik herken mijn eigen gevoelens ook in wat jij schrijft!
Knuffel!
btw, ik zit nu ook op wordpress.com, dus vanaf nu kan je daar mijn leventje volgen
ons kjoetieke spamt hier ook al…
het van me afschrijven helpt, en aangezien ik de laatste tijd elke dag wel worstel met iets, schrijf ik bijna elke dag… It’s time to see the sun again, maar de zon blijft wat weg…
Aangezien ik jouw blog best interessant vind, heb ik je toegevoegd in mijn blogroller! Hope you don’t mind…
Aha
Dimitri Verhulst, alles van gelezen wat die geweldige persoon ooit geschreven heeft én zelfs uitgelezen, Danté eat your heart out…