Her

08Oct07

Zullen mijn gevoelens voor haar ooit overgaan?
Hoeveel tijd moet er nog verstrijken, hoe groot moet de afstand tussen ons beiden bedragen of hoeveel andere meisjes moeten er nog komen en vervolgens weer gaan alvorens de emotionele erosie zijn intrede doet?

Laatst hebben we ‘n hele avond met elkaar gepraat. Hoewel het in den beginne enkel over triviale zaken ging begon ze al snel over “ons”. Ze zei dat haar ervaring met andere jongens haar had geleerd dat wij het zo slecht nog niet hadden. Ze vroeg aan mij waarom we eigelijk uit elkaar zijn gegaan. Ze vertelde me over films en boeken die haar aan mij hadden doen denken en haar tot wenen hadden gebracht. Ze vroeg zich af waarom ze die avond ons liedje niet speelde. Ik heb de indruk dat ze de deur tussen ons niet definitief wil sluiten, dat ze niet wil dat ik haar (kan) verge(e)t(en) maar het lijkt alsof ze ondertussen wel uitkijkt naar nieuwe opties, in de hoop iemand beter te ontmoeten. Ik ben kortweg geloof ik ‘Plan B’. Ik verdedigde me door haar te vertellen dat de actrice in ‘Lost in translation’ mij aan haar had doen denken. Ze is hem gaan kijken. Ze vond het een compliment, maar vroeg zich af of ik het dan over het innerlijke of het uiterlijke had, waarop ik antwoordde met: “Beide. Ze is bloedmooi, intelligent, grappig en intrigerend maar ze heeft geen flauw benul wat met het leven te moeten aanvangen”. Het was geloofde ze één van de mooiste dingen die iemand haar ooit gezegd had. (Die titel heb ik al vaker gewonnen bij haar.) Zal ze iemand beter vinden? Bestaat er een ‘Plan A’?

Ze denkt dat we nog te jong zijn om te weten wat we echt willen. Ik denk dat ze te veel denkt. Weet ze het echt niet? Zoekt ze iemand anders? Of heeft ze schrik dat het tussen ons weer niet zou lukken?

De afgelopen dertien maanden heb ik heel wat meisjes leren kennen. Sommigen zagen zelfs wat in me, meisjes die een grote kans zouden maken moestens ze niet na ‘haar’ gekomen zijn. Het collectieve gevoel dat ze me geven wordt mooi geïllustreerd met wat A.Morrisette ooit zong: ” It’s like 10.000 spoons when all you need is a knife”. Niet graag gezien worden door iemand anders is dus niet iets waar ik nu nog mee zit, ze zijn er wel. Zelf graag zien, mezelf helemaal aan iemand overgeven en de andere er in ruil voor terug krijgen. Ik wil weer voelen hoe het is om verliefd te zijn, om te houden van, het gevoel te hebben bij elkaar te horen. Trots te zijn dat zij voor mij heeft gekozen.

We waren niet perfect, maar bestaat perfectie in de liefde? De imperfectie, maakt het net zo uniek. Zij darentegen is wel perfectionistisch. Zal dat haar ooit gelukkig maken? Ik geloof dat ik haar wel gelukkig kan maken, dat heb ik ooit al gedaan, maar ze beseft niet dat er niemand anders gaat komen die haar nog zo graag zal zien als ik gedaan heb en als er die is, dan erken ik mijn meerdere. Ze is geen gemakkelijk persoontje, dat maakt haar in mijn ogen zo intrigerend. Zou ik met iemand die ‘gemakkelijk’ is gelukkig kunnen worden? Ze heeft me naar een hoger niveau getild en daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Ze daagde me uit en ik evolueerde. Daarom zie ik haar soms nog als de moeder van m’n kinderen yet to come. Ze zou een goede moeder zijn.

Ik vertelde haar dat het grootste compliment zij mij ooit gegeven heeft zichzelf was. Ik vraag me af of ze mijn liefde voor haar ooit zal kunnen vatten.

Je hoeft het mij niet te vertellen, ik besef het maar al te goed. Ik ben een hopeloze romanticus maar bovenal hope-loos. Ik hoop op dingen die nooit (meer) zullen zijn, zonder nog hoop te hebben. Ik zie het mooie in trieste zaken. Ik weet wat authentiek houden van inhoudt en ben ook in staat om origineel te houden van. Ik geloof graag dat de som van het voorgaande mij onderscheidt van andere jongens.

Als ik soms mensen observeer lijkt het alsof het spreekwoord ‘op elk potje past een deksel’ wel degelijk een kern van waarheid bevat.
Is zij mijn deksel? Ik geloof het graag, want dat is wat ik doe. Graag geloven.

Filed under: life   |  Leave a Comment