less and more

14Sep07

Ik heb het gevoel dat we steeds meer, steeds vooruit, steeds beter willen. Kan het? Zijn we daarvoor in staat of zijn er zoals de club van rome ooit schreef grenzen aan de groei? Persoonlijk heb ik vaak het gevoel dat we onze eigen ondergang op poten zetten. Ik geloof in de wetenschap maar dat wil niet noodzakelijkerwijs zeggen geloven in onbeperkte vooruitgang. Ik vraag me af hoe de mens hiermee zal blijven omgaan. Toegegeven, het leven is er heel wat gemakkelijker op geworden en het is onbegonnen werk op te sommen wat er allemaal verbeterd is maar zijn we nu gelukkiger dan een tijd geleden? Beleven we nu een ‘voller’ leven? Weten wij wat authentiek genieten inhoudt? Als ik termen als onthaasten, burn-out en therapie ter ore krijg dan vrees ik er vaak voor. Ik las een tijdje geleden op de achterkant van een willekeurige dag uit een scheurkalender dat appels nu tien maal minder vitaminen bevatten dan zo’n honderd jaar geleden. Zou het zo ook niet kunnen zijn met hoe we nu leven? Heel het jaar door kunnen we appels eten, maar we moeten er wel een klein dozijn van naar binnen werken om een evenwaardig aantal voedingsstoffen in ons op te nemen. Hoe vaak moeten we de illusie van geluk gehad hebben om één keer echt geluk te beleven?

Voorbeeld: de moderne vorm van communiceren. Tegenwoordig kan je je meest geringe hersenkronkel praktisch ‘in real time’ door sms’en of e-mailen aan de persoon in questie. (…of bloggen ) Handig? Jazeker. Maar beter? We staan nu constant virtueel met elkaar in verbinding, maar raken we daardoor niet sneller tegen elkaar uitgepraat? Ik vraag me af of bijvoorbeeld het huwelijk opgewassen is tegen deze vermoeiende vorm van leven. Kunnen we de snelheid waarmee we leven wel volhouden? Of gaan we op zekere dag allemaal anomisch worden? (cf. Durkheim)

Hetzelfde geldt voor de doorgedreven secularisering. Wederom in eerste instantie een goede zaak maar, ‘vrij’ als we zijn en ‘verlost’ van de sluier der onwetendheid, denken we nog na over wat er rondom ons gebeurd? Staan we nog stil bij het leven op dagen waar we niet naar een begrafenis moeten? Laatst zat ik in een kerk omwille van een gouden jubileum en naast de gebruikelijke prietpraat over god, de almachtige, onze verlosser yeah yeah, sprak de priester ons ook toe over alledaagse zaken, zaken die de moeite waard zijn om naar te luisteren en over na te denken. Ik geloof sindsdien dat de kerk (of een andere willekeurige instelling) zijn zingevende functie wel degelijk kan vervullen àls ze het Boek nu eens achterwegen zouden laten. (Voor mijn part verkopen ze het op de rommelmarkt voor hen die het lezen willen.)

Ach, volgens mij ben ik gewoon zo’n 35 jaar te laat geboren. Een anachronisme anno 2007. Ik zou m’n computer wel kunnen ruilen voor de lokale fanfare… Hoewel.

Initieel vroeg ik me eigelijk alleen af of ik ook waarachtig gelukkig zou kunnen zijn met een liefje die anders is als de voorlopig enige die de ‘echte liefde-revue’ al gepasseerd is en rolt er dit uit mijn pen… Dan maar een schrijfsel dat eens niet over de liefde gaat… Zoals P.J. Harvey zou zeggen “until my middle name is excess” teken ik met vriendelijke groet.

Filed under: society   |  Leave a Comment