All in one

28Jul07

Teleurstelling, verdriet, onwetendheid, zoeken en haat aangevuld met een vleugje zelfmedelijden. “All-in-one”. Wat volgt: geen vrolijk zaterdagnamiddag-blogje. Eerlijkheid. Duurt het langst.

Hoe is het zover kunnen komen?
Is dit al lang zo en ben ik door de zomervakantie verlicht uit mijn onwetendheid? Of heeft iedereen er plots genoeg van? Wie is degene die veranderd is? Jullie of ik? Is er wel iemand veranderd, of is het enkel die situatie die wijzigd? Tijdelijk of permanent?

Waar zijn al mijn vrienden naartoe?!
Ik kijk rond maar zie niemand meer en vice versa. Ik heb jullie nodig, maar jullie hebben het zo druk. Ik vraag me vaak af of jullie je ook vervelen. Blijkbaar niet. Heb ik ooit wel veel vrienden gehad? Veel niet, wel goede.
Kwantiteit < Kwaliteit. Absoluut.

Ik voel me enorm eenzaam en alleen en dit zijn in mijn ogen twee verschillende begrippen.
Eenzaam: er is niemand waarbij ik me kan ontwapenen, iemand die me door en door kent, die me graag ziet en graag door mij wordt gezien. Waar ik voor sta. Waar ik voor val. Kortom: geen geliefde.
Alleen: geen mensen rondom die m’n zinnen verzetten, die me meenemen naar plaatsen waar ik zelf niet kom, die meegenomen worden naar plaatsen waar zij niet komen. Lachen en uitgelachen worden. Kortom: geen vrienden.

Nuchter bekeken besef ik ook wel dat ik wél vrienden heb, maar net nu ik ze hard nodig heb om de innerlijke leegte te vullen kunnen ze er niet voor mij zijn. Soms primeren een paar dagen oude liefdes over vriendschappen voor het leven. Geen probleem hoor. Maar niet nu. A.u.b.?
Toegegeven, ik ben momenteel niet de aangenaamste persoon om mee om te gaan en dat is al een hele tijd zo. Moet ik dan wat ik voel wegcijferen omdat het nu eenmaal minder leuk is om mee om te gaan? Fuck you then, disneyland is de andere kant op.

Ik begin het gevoel te krijgen dat ik solliciteer voor een depressie en dat ik grote kans maak om aangenomen te worden. Ook al haat ik het woord, neem het zelf zelden in de mond en weiger ik er aan toe te geven. Er zijn nog maar weinig dingen waaraan ik me momenteel kan optrekken en geniet praktisch zeldzaam nog van dingen. Bij deze used-to-be goedlachse kerel is nog maar sporadisch een lach te bespeuren.
Het duurt me allemaal net iets te lang en begin me zorgen te maken over de toekomst. Soms vraag ik me af of het nog wel terug de goede kan uit zal gaan. ‘Ze’ zeggen van wel maar daar moet ik zelf nog achter komen. Ik wil niet om de zoveel tijd een serieuze down-periode. Laat staan permanente zwartkijkerij. Dipjes, ok, maar niet dit. Ups EN downs. Niet één van de twee.

Weg met die afhankelijkheid. Gelukkig zijn alleen en van vanuit die positie iets opbouwen. Een ander moet niet voor mijn geluk zorgen, dat moet ik zelf doen toch? Maar hoe begin ik er aan?

Schuldgevoel erbovenop als ik weer eens antwoord dat het ‘beter kan’. Wat zou ik nu graag oprecht positief antwoorden op de vraag ‘hoe gaat ie?’. En wat is eigelijk het probleem? De Eenzaamheid of het Alleen zijn? De manier waarop we leven en hoe de maatschappij geordend is? Dat er over nagedacht is en dat dit het dan geworden is? Het leven an sich? De teleurstelling dat het ‘dit is’? Of alles bij elkaar met een hoopje slagroom erbovenop?

Ik heb een nummer gekregen van een professional. Ik verwacht geen wonderen, hoogstens een vernieuwende kijk op de zaken. Geen idee maar denk toch dat ik me er eens aan ga wagen. Een grote stap om te maken vind ik maar er zelf uitgeraken doe ik blijkbaar niet. Wish me luck.

Filed under: life   |  1 Comment