checkmate

04Jul07

Het schooljaar zit er op. De lessen zijn gegeven, de examens zijn gemaakt en de proclamatie is achter de rug. Even een balans…

Zoals jullie weten (uit mijn vorige blogs) was dit jaar echt enorm rot. Nog steeds ben ik niet waar ik moet zijn en ik voel dat ik nog een hele weg te gaan heb. Gemakkelijke wegen aan je laten voorbij gaan en de moeilijkste inslaan laat je niet onberoerd. En dat zal ik geweten hebben.

Het was een belangrijk jaar voor mij. Niet voor mij samen met de mensen rondom mij, maar voor mij alleen. Het was een persoonlijke test. Ik ben aan iets begonnen waar ik op voorhand al praktisch zeker van was dat ik het niet ging halen maar wou het toch proberen. Ik kreeg ook de kans om het te proberen, wat niet onbelangrijk is. (Dank u ma & pa) Onder het devies ‘Elke keer je iets of wat succes boekt, zal het immers een overwinning zijn op jezelf, dus laat ons eens zien waar we kunnen geraken’.

Ik was nooit goed op school, holde steeds achter de rest aan, telkens weer “met m’n hakken over de sloot”. Ik heb dan ook al vanalles geprobeerd qua studierichtingen, van sportschool via hotelschool naar informatica. Iedereen was dan ook enorm verbaasd dat ik verder ging studeren en nog meer toen ik het na 3 jaar de hogeschool met een redelijke glans afmaakte. Diploma op zak. Tijd om te gaan werken.

Dit is het punt waar ik de moeilijke weg insloeg. Terwijl de rest de wind onder de vleugels kreeg en aan zijn huisje, tuinje, beestje en andere rotzooi begon door te gaan doen waar ze door middel van hun opleiding goed in zijn geworden, maakte ik een ommekeer en begon tegen de wind in te lopen. Ik ben universiteit gaan doen. Voor velen is dit misschien een normaal fenomeen, maar niet voor mij. Ik kreeg dan ook vaak een ironische ’succes’ toegewenst als ik iemand ervan op de hoogte bracht.

Bij de eerste Y-splitsing die ik op deze moeilijkere weg tegenkwam besloot ik dan ook daar de minst makkelijke te kiezen door weer iets totaal anders te gaan doen. (Informatica en sociologie hebben echt NIKS gemeen.) Dat in een stad waar ik amper de weg ken en daarbovenop is het de stad geworden waar mijn voormalig liefje ook studeert.

Als je dus kiest voor iets dat eigelijk té moeilijk voor je is, waar je niemand kent, waar je vaak geconfronteerd wordt met iemand die je steeds weer je hart breekt door je toevallig op straat tegen te komen maar voor de rest laat doen, dan vraag je praktisch om problemen. Het waren dan ook de 10 dikste kutmaanden uit m’n leven.

MAAR…

Ik heb op m’n tanden gebeten dit schooljaar en daarvoor ben ik dan ook deze avond beloond. Hoewel ik het gevoel had naar alle verwachtingen er niks van gebakken te hebben, heb ik (en dat durf ik eindelijk zonder te blozen zeggen) GOEDE punten gehaald. Het voelt goed praktisch iedereen ongelijk te kunnen geven en het zelfs verder te schoppen dan vele van hen gedaan hebben. Ik ben de uitdaging aangegaan en ben niet op m’n bek gegaan maar weet nu wel hoe het voelt om “jezelf tegen te komen”. Ik heb vaak gedacht “fuck it, ik kap ermee”, maar ik heb het niet gedaan en daar ben ik nu blij om. Na veel regen nu eindelijk wat straaltjes zonneschijn…

Succes is blijkbaar voor de doorzetters en vandaag, …vandaag hoor ik daar bij.

Checkmate motherfuckers.

Filed under: life   |  Leave a Comment