off switch

12Jun07

[in de hoop het even van me af te kunnen schrijven. als ik m'n zeg niet kan doen op het internet, waar dan nog wel?]

“ge moet uwe knop omdraaien jong”

Steeds weer krijg ik dezelfde ‘raad’ in dezelfde woorden voorgeschoteld. Draai de knop om. Alsof het evenveel moeite kost om de radio aan te zetten, aan je fietsbel te trekken of met je ogen te knipperen. Draai hem om. Alsof het een keuze is die je kan maken. Om. Alsof alles dan ineens wel goed gaat.

Het gaat niet goed. Sterker nog, het gaat behoorlijk slecht. Net nu ik het me niet kan permiteren, geweldig. De hoop vervaagt naarmate de tijd vordert. In begin denk je nog optimistisch. Het is normaal, je komt er wel door, even op de tandjes bijten. Maar nu? Ik sta met m’n rug tegen de muur. Draai je knop dan om?

WELKE KNOP MAN?

Ik heb er volgens mij géén en als ik er een zou hebben, weet ik niet waar die staat, laat staan hoe ik er aan moet draaien.

Ik ben het zo ontzettend beu. Het wordt hopeloos en zielig. Ja het is tijd om ‘verder te gaan’. I KNOW. Het is al lang tijd. Als ik die keuze kon maken had ik die al làng gemaakt. Wie kiest er trouwens voor om in de stront te blijven? Niemand toch? Iedereen verliest stilaan z’n geduld, ‘weet het niet meer’ en dan komt het uber-clicé, de raad der raden. En wat ben ik er mee? Geen zak. (Sorry)

Het voelt de laatste tijd alsof ik in ‘het leven’ verzuip. Ik heb precies nergens controle over en niets gaat zoals ik het wil, terwijl anderen er door fietsen alsof het niks is, met problemen afkomen van het kaliber ‘m’n eten is verbrand’. Als ik kon kiezen om een niet nadenkende, zorgeloze jhonny te worden, ik zou het doen. Je kan een nadenker worden, maar is er een weg terug?

Waarom voelt liefdesverdriet zo ondraaglijk aan?

Er zijn zoveel wreedheden in de wereld, zoveel mensen op de vlucht, zoveel honger, zoveel armoede, zoveel echt verdriet. En ik? Ik hang de zieligaard uit omdat ik niet meer ben bij wie ik wil zijn, bij wie ik mezelf kon zijn, die van me hield. Een keuze waar ik überhaupt in het begin zelf achter stond. Voor de rest heb ik toch niet te klagen? Ik heb nog nooit iemand echt verloren die me dierbaar was. Ik ben gezond, ik ben niet dom, ik ben niet lelijk, op materieel gebied heb ik alles wat ik maar kan wensen, ik heb een zorgeloze jeugd gehad, liefdevolle ouders dito zus & grootouders, ik heb enkele héél goede vrienden, vrienden die je moet koesteren. Waarom dan zoveel verdriet?

Is het omdat zij dit verdriet niet heeft? Omdat zij wél verder is gegaan? Omdat ze heel even terug kwam en zich daarna weer bedacht? Omdat ze nog steeds zo mooi is? Ligt het aan mij? Omdat ik niet verder wil? Alleen maar achteruit kijk omdat ik geen steek voor me zie?

Waar is de tijd dat niks me kon raken? Dat ik alleen aan mezelf kon denken? Sinds wanneer ben ik zo gevoelig? Is altruïsme dan zoveel beter dan egoïsme? Ga ik ooit beloond worden omdat ik iemand echt grààg kan zien of heb ik m’n kans verkeken en zijn uitspraken als ‘over uw eerste lief geraakt ge nooit helemaal’ geen clichés maar harde waarheid? Zou het niet helpen om steeds aan jezelf te denken, impulsief op alles te reageren in plaats van steeds in termen van ‘the long run’ te denken?

Ik weet het allemaal niet meer. Echt niet. Please help of draai aan m’n knop…

Filed under: life   |  Leave a Comment