ying vs. yang

21May07

Exact een jaar geleden kwam ik terug uit het buitenland, waar ik een 3 maanden durende buitenlandse stage had gelopen. Was ik toen gelukkig? Ja. Liep alles toen van een leien dakje? Absoluut niet.

Drie maanden quasi vakantie terwijl de rest van mijn toenmalige klasgenoten zich in België kapotwerkten voor niks. Drie maanden aan een stuk nieuwe, interessante mensen en dingen leren kennen. Drie maanden lààt gaan slapen en nog later terug opstaan zonder zorgen. Drie maanden geprofiteerd van het leven… en praktisch drie maanden ruzie gehad met mijn (ondertussen ex-) liefje. Snap je? (Niet dat er echt een reden was om ruzie te maken. Ik kreeg kansen en was weg, zij zat thuis alleen en had het daar moeilijk mee, wat heel begrijpelijk is.)

Waar ik naartoe wil is, dat er volgens mij ‘downs’ in je leven moeten zijn om van de ‘ups’ te kunnen genieten. Het zal nooit een fifty-fifty ying-yang verhouding aannemen. Sommige hebben nu eenmaal meer geluk dan anderen. In ieder geval: ‘I was on a roll in 2005 & 2006.’ Ik heb toen echt zalige momenten beleefd, maar ben daar pas later achter gekomen. Ik besef nu pas hoe gelukkig ik toen was, hoe verliefd ik wel niet was, hoe ik door het leven fietste. Ik bekijk het dan ook zo: je mag je heus wel ongelukkig voelen en je verdriet de tijd geven, maar je moet wel steeds de goede en mooie momenten die je gekend hebt durven erkennen.

Ik denk ook vaak dat mensen die gelukkig zijn, daar vaak niet zo bij stil staan en pas waneer de dingen niet meer lopen zoals ze die zouden willen, ze aan reflectie beginnen doen. Mensen die ongelukkig zijn wéten dat vaak ook. Als iemand je dan vraagt: ‘ben je gelukkig’ en je staat er met je mond vol tanden, dan denk ik dat het antwoord eerder positief dan negatief zal zijn.

Ik weet in ieder geval het antwoord op de vraag ‘ben je gelukkig?’ maar al te goed. Waarom? Omdat ik er nog te hard achter zoek, er teveel over nadenk, worstel met de hedonistische paradox: “wie geluk zoekt, zal het nooit vinden.” Great! Dat mijn huidige situatie niet is zoals ik ze wil, kan ik dus blijkbaar maar beter aanvaarden dan me er zo enorm tegen te verzetten. Alleen zijn heeft tenslotte ook z’n voordelen? Toch mis ik het allemaal enorm. Het wederzijdse gevoel van liefde. Het opkijken naar… Het wakker worden terwijl iemand je al glimlachend ligt aan te kijken, …

Wat ik geleerd heb van de afgelopen maanden, is dat het ook lang heel goed is gegaan met mij. (en stilaan terug hoor) Dat ik al veel geluk maar nog nooit écht tegenslag heb gehad. Dat liefdesverdriet het einde van die wereld NIET is en dat het meisje van toen altijd herinnerd zal worden, waar onze wegen ook naartoe mogen leiden. Dat ik ondanks alles het goede nog steeds inzie en dat is belangrijk!

Gegroet!

Filed under: life   |  Leave a Comment