Chaos

15May07

Op de vooravond van het “blokverlof”, slaag ik er nog steeds niet in een beetje orde in de zaak te brengen. Pure chaos is het.

Middag, namiddag of vroege avond dutjes zijn meer regel dan uitzondering. Waarom? Geen idee. Ben ik dan echt moe, of is het meer een uitvlucht om niet in m’n boeken te vliegen? Win ik er echt bij? Helemaal niet! Ik heb er meer last van omdat ik dan ’s nachts niet kan slapen, ’s morgens er weer niet uit kan en dus weer moe ben met het gevolg dat er weer nood is aan een middag dutje waardoor ik weer niks gedaan krijg op een dag. En dat allemaal terwijl ‘de rest’ er reeds voor 300% aan het gaan is. Het lijkt misschien een banaal probleem, maar zo’n futiliteit kan er wel toe leiden dat we tijdens de zomermaanden weer binnen kunnen gaan zitten en hetzelfde ritueel herhalen.

Feit dat ik het in januari blijkbaar goed gedaan heb beschouw ik ten onrechte als een legitimatie om het nu rustiger aan te doen, net nu het een pak zwaarder is, zowel qua hoeveelheid als qua complexiteit.

Best wel vreemd dat ik het er toen goed van afgebracht heb. Dit schooljaar is zonder twijfel het rotste jaar dat ik al heb (moeten) meemaken. Samenloop van omstandigheden noemen ze dat dan. 3 woorden vatten een hoop miserie dan ook kort samen. In juni was ik afgestudeerd, maar heb besloten om opnieuw te beginnen, maar dan iets anders. Iets wat eigelijk initieel te hoog gegrepen was voor mij, met als gevolg dat ik serieus presteren moet. Daarnaast ben ik ook nieuw in deze studentenstad en heb nog niet het privilege gehad om mensen te leren kennen waar ik echt mezelf bij kan zijn. Feit is ook, iedereen is 4 jaar jonger, wat het leggen van ‘evenwaardige’ contacten niet vergemakkelijkt. Al m’n gevestigde vrienden zijn een andere weg ingeslagen als ik en zijn nu met z’n allen fulltime aan het werk. Last but not least, net voor de start van het nieuwe, zware schooljaar loopt na 4 jaar de relatie die ik had stuk. Guess what, zij zit hier ook. Achter de hoek.

Hoewel het m’n eerst grote liefde was, kan je mijn gevoelens voor haar een beetje vergelijken met een hypothese. Zolang de hypothese niet gefalsifieerd is, blijft ze overeind; zolang ik geen ander tegenkom heb ik nog steeds het gevoel dat zij ‘the one’ is. Toegegeven, dat gevoel begint stilaan weg te ebben, maar daar heb ik dan ook 9 maanden voor moeten knokken en heb nog steeds het gevoel dat ik een hele weg af te leggen heb…

Om niet nog een heel evangelie te schrijven over hoe rot ik me gevoeld heb, over de vragen die ik over het leven stel,… , wil ik liever afsluiten met wat goede raad.

“Je weet niet wat je hebt tot het weg is.” Dat klinkt misschien cliché, maar het is waar. Op het einde ging het ook niet al te lekker meer tussen ons. Er waren veel downs, weinig ups. Ik had ook nood aan wat pauze. Hoewel we samen beslist hebben om er een einde aan te maken en zonder ruzie uit elkaar te gaan, heb ik er erg lang spijt van gehad. Misschien zelfs nog. Maar als je iemand echt graag ziet, werk er dan aan, geef niet te snel op als het even niet goed gaat, zelfs als dat even langer duurt dan je gewoon bent. Twijfels en dergelijke ga je volgens mij steeds hebben. Denk aan wat je verliest als je hem of haar laat gaan, maar als het echt niet meer gaat, of je bent echt ongelukkig, moet je ook het heft in eigen handen nemen.

Liefde is een complexe zaak, maar ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik wil niet nog heel m’n leven zonder.

Gegroet

Filed under: life   |  Leave a Comment