Ivory
Ik word wakker, en merk meteen dat er iets scheef zit. Een op lichte honger lijkend subtiel gevoel. Het gevoel dat het niet fysiologisch is krijg ik er, als een soort goedkope reclamestunt, gratis bij. Ik denk aan mijn ex-vriendin, die meestal aan de basis ligt van zulke emotionele vormen van contingentie. Zij is het niet. Is het de – natuurlijk reeds bezette – could-be-next-girlfriend, waarvan ik er buiten haar nog geen van heb leren kennen sinds de vorige, waarmee ik gisterenavond een verassend leuk gesprek had en dat voor een eerste gesprek te zijn? Ook de gedachte aan haar brengt geen soelaas.
Buiten is het stralend weer. Ik besluit om samen met het boek dat me al weken volgt, als een te dronken emotionele vriend die zijn liefde aan je blijft verklaren en niet van je schouder wil loskomen, de tuin in te trekken. Zelfs het boek blijkt niet in staat te zijn het naar een verklaring zoekende gevoel van me af te schudden. Een luidruchtige dubbeldekker van een uitgelaten hobbyist verstoort niet enkel de veiligheid in het mij overkoepelende ruchtruim maar tevens – en veel belangrijker – de ecologische chaotische rust in de tuin. Ik besluit te eten en mijn pen op papier te zetten.
Aan dit puntgekomen twijfel ik. Ofwel brei ik er nu een slot aan, door te stellen dat het gevoel toch door de natuurlijke cyclus van honger & dorst te verklaren was en ik best gelukkig ben alleen. Zo heb ik een wel-erg-kort-verhaal inclusief semi-waarheid. Ofwel schrijf ik verder, op zoek naar de echte verklaring, in de hoop de dag met innerlijke rust verder te kunnen zetten. Ik besluit me met de eerste optie tevreden te stellen en tevens het omgekeerde van mijn slot voor waar aan te nemen.
Filed under: life | 1 Comment
L’Homme révolté
In mijn tocht naar het station, waar mijn reis in een sneller tempo zou worden verder gezet, liep ik voorbij een raam en zag vluchtig een oude vrouw in een fauteuil zitten. Hoewel deze zetel vlakbij het raam stond, was er toch een leeslamp naast gezet zodat het ballonnetje keurig boven het meubel zijn functie vervulde. De vrouw was verdiept in een boek en in diezelfde fractie van een seconde dat ik haar beeld in me opnam, kaatste mijn onderbewustzijn de reactie van de nutteloosheid terug. Wat voor nut heeft het, dat een oude vrouw een boek leest? Hoeveel soelaas kan een boek je brengen, wetende dat het weinige tijd je nog gegund is sneller weg tikt dan het omslaan van de bladzijden? Wat is het verschil met mezelf als ik er één lees en wat is uberhaupt het nut van lezen? Vervult het vergaren van kennis naast het pragmatische nog functies louter dan die van de begeerte om wijsheid? Wat voor nut hebben zulke nihilistische hersenspinsels? Wie weet heeft deze vrouw nog twintig jaar te gaan en zie ik de komende lentezon niet meer. Zal zij zich dan afvragen wat het nut van ons jeugdig optimisme is terwijl ook onze levensloop zich contingent opstelt?
Filed under: life | 2 Comments
HL vs 2PPP$
Heath Ledger is dood.
2 650 000 000 mensen moeten het met minder dan 2$ per dag stellen.
Sta daar maar eens bij stil.
Filed under: society | 2 Comments
el en em
Er zitten gaten in de natuurlijke selectie! Waarom wordt sociale luiheid er niet uit geselecteerd? Wat is er zo ‘fit’ aan deze eigenschap? Waarom worden deze domme klootzakken niet geboren met een ongelooflijk klein lid zodat het onmogelijk wordt voor hen om zich voort te planten? Mijn excuses voor deze misschien wat fascistisch getinte hersenspinsel maar als ik, zoals daarnet, iemand sans gêne zijn leeg pakje sigaretten uit het raam van zijn auto zie gooien aan het rode licht waar hij voor staat, dan kan ik niets anders dan zulke foute dingen denken.
Moest de persoon in kwestie dit toevallig lezen, weet dan ‘mijnheer’ dat ik u een ongelooflijke boer vind! Volgens mij heeft u uw intellect samen met het eerste pakje dat u uit de raam mikte weggegooid.
Filed under: society | 2 Comments
genoegen
Wat zijn je hobby’s?
Na de nodige schroom moest ik bekennen dat ik er momenteel eigenlijk geen op na hou.
Wat moet ik trouwens verstaan onder een ‘hobby’? Moet men iets produceren om van een hobby te kunnen spreken? Beeld, klank of zweet? Van Dale formuleert het als “een bezigheid die men voor zijn genoegen of ontspanning doet => liefhebberij”. Productie is dus niet essentieel. Kan ‘het Leven’ onder de categorie hobby’s gebracht worden? Dat het ontspannend werkt kunnen we toch niet steeds zeggen denk ik. Hoewel? Ik kijk wel graag nààr het leven, maar zelf leven gaat soms (en hier gaan we weer) noodzakelijk gepaard met de nodige kwelling. Nadenken over de existentiële vraag “wat moet ik met het leven” is wel iets wat me vaak bezig houdt. Soms zelfs met het nodige genoegen. Dank u Van Dale voor wederom een duidelijke toelichting.
Laat me eens kijken. Waarmee vul ik mijn tijd? Slapen, eten, schoolgaan, studeren, uitgaan en lezen. Lezen! Lezen? Kan de literatuur gezien worden als een hobby of hoort het eerder bij mijn persoonlijke, subjectieve vormingsproces dat iedereen naar believen inkleurt in de eeuwig durende zoektocht naar zijn identiteit? Ik geloof dat beide mogelijk en, in mijn geval, ook waar zijn.
Lezen als hobby dus. Hoe oninteressant kom ik over als ik zeg dat boeken lezen mijn hobby is? Ik merkte laatst dat ik bij de ene enorm boeind overkwam terwijl de andere mijn leven als ‘saai‘ typeerde. Zijn er mensen, die dagelijks hun schaarse vrije uurtjes voor de beeldbuis slijten, dat tijdverdrijf (of verlies) als hobby omschrijven? Hoe oninteressant of saai komen zij over? Hoe saai zijn zij die het woord saai in de mond nemen? Misschien is met letters besmeurd papier verwerken dan toch niet zo’n slechte keuze in vergelijking met gapen naar die 23 hersenloze beelden per seconde? Of vind u mijn redenering soms saai?
Eerlijk gezegd heb ik nu te weinig tijd om er een hobby op na te houden. Universiteit is voor mij een full-time bezigheid en lezen kan ik doen wanneer het mij het best past. Ik had graag verder gedaan met tekenschool of mezelf op wekelijkse basis verlost van mijn passiviteit door aan sport te doen maar helaas (pindakaas) is tijd een schaars goed en slaap ik te graag. (Redenering: als ik minder lang in m’n bed zou liggen, zou ik die tijd kunnen gebruiken om te studeren en ’s avonds tijd hebben om iets nuttigs te doen of zweet te produceren)
Waar wil ik eigelijk in godsnaam naartoe? Wat wordt mijn conclusie? Dat lezen wel een hobby kan zijn? Dat ik wel degelijk een hobby heb, namelijk lezen? Dat ‘het Leven’ mij intrigeert? Dat er maar weinig boeiends op televisie komt? Of dat mensen die nooit de moeite nemen om een boek op te tillen, laat staan er een te lezen en het woord saai in de mond nemen mijns inziens de globale bekrompenheidsfactor in zowel relatieve als absolute cijfers doen toenemen? Eigenlijk maakt het maar weinig uit waar ik naartoe wil, ik hoop alleen dat u genoegen heeft gehad in het lezen van dit stuk.
Gegroet!
Filed under: life | 7 Comments
per definitie
Geluk levert geen goede literatuur op.
Dat zei Dimitri Verhulst in de morgen. Hij is niet toevallig één van mijn favoriete schrijvers. [Mevrouw Verona daalt de heuvel af nog niet gelezen? Doen. Morgen.] Dit terzijde.
Misschien is dat de reden waarom ik nog zo weinig schrijf? Niet dat ik zo gelukkig ben (laat staan literatuur produceer) maar in vergelijking met het afgelopen jaar, heb ik nu niet echt te klagen. Vreemd, want op zich er is niet erg veel veranderd. Hoewel? Eens kijken.
Het liefdesverdriet waar ik zo erg mee geworsteld heb neemt stilaan af. Het domineert m’n dagen niet meer. Ik ben haar natuurlijk nog niet vergeten laat staan klaar om aan iets nieuw te beginnen hoewel ik daar soms wel behoefte toe heb. We zien elkaar niet vaak, doch te vaak om elkaar te vergeten. Ze studeert nu ergens anders, niet meer hier. En dat is goed. Het geeft me ademruimte. Een gerust gevoel. Het voelt bijna onnatuurlijk aan, maar ik krijg meer en meer de behoefte aan iemand ‘anders’. Toch zal zij nog lang in m’n geheugen gegrift staan. Dat moet ook. Wat is de liefde anders nog waard, als men ze niet meer wil herinneren? Het is haar gegund. Laatst had ik zelfs het kortstondige gevoel verliefd te zijn. Verliefd op een ander. We maken vooruitgang. Althans, dat hoop ik.
Daarnaast zijn er de veranderingen aan de universiteit. Van zo’n 600 medestudenten zit ik nu nog maar met een 25-tal lotgenoten opgescheept. Het voordeel daarvan is dat ik nu de mensen die dagelijks bij mij in de les zitten ken. Gezichten incl. namen. Daarbovenop vind ik de meesten onder hen nog aangenaam. Handig.
De meest belangrijkste verandering ten opzichte van vorig jaar is zonder twijfel het feit dat ik het privilege heb gehad een paar echt goede vrienden te maken. Mensen waar ik echt iets aan heb, die het beste in mij naar boven halen, keer op keer enorm interessant zijn, waar ik op kan bouwen en terugvallen. (Ik hoop zij ook op mij.) Aan hun heb ik momenteel veel te danken.
Hopelijk valt deze progressie iets of wat vol te houden, ook al moet dat ten koste gaan van de inspiratie om te schrijven. So be it. Dan lees ik wel.
Filed under: life | 7 Comments
Her
Zullen mijn gevoelens voor haar ooit overgaan?
Hoeveel tijd moet er nog verstrijken, hoe groot moet de afstand tussen ons beiden bedragen of hoeveel andere meisjes moeten er nog komen en vervolgens weer gaan alvorens de emotionele erosie zijn intrede doet?
Laatst hebben we ‘n hele avond met elkaar gepraat. Hoewel het in den beginne enkel over triviale zaken ging begon ze al snel over “ons”. Ze zei dat haar ervaring met andere jongens haar had geleerd dat wij het zo slecht nog niet hadden. Ze vroeg aan mij waarom we eigelijk uit elkaar zijn gegaan. Ze vertelde me over films en boeken die haar aan mij hadden doen denken en haar tot wenen hadden gebracht. Ze vroeg zich af waarom ze die avond ons liedje niet speelde. Ik heb de indruk dat ze de deur tussen ons niet definitief wil sluiten, dat ze niet wil dat ik haar (kan) verge(e)t(en) maar het lijkt alsof ze ondertussen wel uitkijkt naar nieuwe opties, in de hoop iemand beter te ontmoeten. Ik ben kortweg geloof ik ‘Plan B’. Ik verdedigde me door haar te vertellen dat de actrice in ‘Lost in translation’ mij aan haar had doen denken. Ze is hem gaan kijken. Ze vond het een compliment, maar vroeg zich af of ik het dan over het innerlijke of het uiterlijke had, waarop ik antwoordde met: “Beide. Ze is bloedmooi, intelligent, grappig en intrigerend maar ze heeft geen flauw benul wat met het leven te moeten aanvangen”. Het was geloofde ze één van de mooiste dingen die iemand haar ooit gezegd had. (Die titel heb ik al vaker gewonnen bij haar.) Zal ze iemand beter vinden? Bestaat er een ‘Plan A’?
Ze denkt dat we nog te jong zijn om te weten wat we echt willen. Ik denk dat ze te veel denkt. Weet ze het echt niet? Zoekt ze iemand anders? Of heeft ze schrik dat het tussen ons weer niet zou lukken?
De afgelopen dertien maanden heb ik heel wat meisjes leren kennen. Sommigen zagen zelfs wat in me, meisjes die een grote kans zouden maken moestens ze niet na ‘haar’ gekomen zijn. Het collectieve gevoel dat ze me geven wordt mooi geïllustreerd met wat A.Morrisette ooit zong: ” It’s like 10.000 spoons when all you need is a knife”. Niet graag gezien worden door iemand anders is dus niet iets waar ik nu nog mee zit, ze zijn er wel. Zelf graag zien, mezelf helemaal aan iemand overgeven en de andere er in ruil voor terug krijgen. Ik wil weer voelen hoe het is om verliefd te zijn, om te houden van, het gevoel te hebben bij elkaar te horen. Trots te zijn dat zij voor mij heeft gekozen.
We waren niet perfect, maar bestaat perfectie in de liefde? De imperfectie, maakt het net zo uniek. Zij darentegen is wel perfectionistisch. Zal dat haar ooit gelukkig maken? Ik geloof dat ik haar wel gelukkig kan maken, dat heb ik ooit al gedaan, maar ze beseft niet dat er niemand anders gaat komen die haar nog zo graag zal zien als ik gedaan heb en als er die is, dan erken ik mijn meerdere. Ze is geen gemakkelijk persoontje, dat maakt haar in mijn ogen zo intrigerend. Zou ik met iemand die ‘gemakkelijk’ is gelukkig kunnen worden? Ze heeft me naar een hoger niveau getild en daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Ze daagde me uit en ik evolueerde. Daarom zie ik haar soms nog als de moeder van m’n kinderen yet to come. Ze zou een goede moeder zijn.
Ik vertelde haar dat het grootste compliment zij mij ooit gegeven heeft zichzelf was. Ik vraag me af of ze mijn liefde voor haar ooit zal kunnen vatten.
Je hoeft het mij niet te vertellen, ik besef het maar al te goed. Ik ben een hopeloze romanticus maar bovenal hope-loos. Ik hoop op dingen die nooit (meer) zullen zijn, zonder nog hoop te hebben. Ik zie het mooie in trieste zaken. Ik weet wat authentiek houden van inhoudt en ben ook in staat om origineel te houden van. Ik geloof graag dat de som van het voorgaande mij onderscheidt van andere jongens.
Als ik soms mensen observeer lijkt het alsof het spreekwoord ‘op elk potje past een deksel’ wel degelijk een kern van waarheid bevat.
Is zij mijn deksel? Ik geloof het graag, want dat is wat ik doe. Graag geloven.
Filed under: life | Leave a Comment
less and more
Ik heb het gevoel dat we steeds meer, steeds vooruit, steeds beter willen. Kan het? Zijn we daarvoor in staat of zijn er zoals de club van rome ooit schreef grenzen aan de groei? Persoonlijk heb ik vaak het gevoel dat we onze eigen ondergang op poten zetten. Ik geloof in de wetenschap maar dat wil niet noodzakelijkerwijs zeggen geloven in onbeperkte vooruitgang. Ik vraag me af hoe de mens hiermee zal blijven omgaan. Toegegeven, het leven is er heel wat gemakkelijker op geworden en het is onbegonnen werk op te sommen wat er allemaal verbeterd is maar zijn we nu gelukkiger dan een tijd geleden? Beleven we nu een ‘voller’ leven? Weten wij wat authentiek genieten inhoudt? Als ik termen als onthaasten, burn-out en therapie ter ore krijg dan vrees ik er vaak voor. Ik las een tijdje geleden op de achterkant van een willekeurige dag uit een scheurkalender dat appels nu tien maal minder vitaminen bevatten dan zo’n honderd jaar geleden. Zou het zo ook niet kunnen zijn met hoe we nu leven? Heel het jaar door kunnen we appels eten, maar we moeten er wel een klein dozijn van naar binnen werken om een evenwaardig aantal voedingsstoffen in ons op te nemen. Hoe vaak moeten we de illusie van geluk gehad hebben om één keer echt geluk te beleven?
Voorbeeld: de moderne vorm van communiceren. Tegenwoordig kan je je meest geringe hersenkronkel praktisch ‘in real time’ door sms’en of e-mailen aan de persoon in questie. (…of bloggen 
) Handig? Jazeker. Maar beter? We staan nu constant virtueel met elkaar in verbinding, maar raken we daardoor niet sneller tegen elkaar uitgepraat? Ik vraag me af of bijvoorbeeld het huwelijk opgewassen is tegen deze vermoeiende vorm van leven. Kunnen we de snelheid waarmee we leven wel volhouden? Of gaan we op zekere dag allemaal anomisch worden? (cf. Durkheim)
Hetzelfde geldt voor de doorgedreven secularisering. Wederom in eerste instantie een goede zaak maar, ‘vrij’ als we zijn en ‘verlost’ van de sluier der onwetendheid, denken we nog na over wat er rondom ons gebeurd? Staan we nog stil bij het leven op dagen waar we niet naar een begrafenis moeten? Laatst zat ik in een kerk omwille van een gouden jubileum en naast de gebruikelijke prietpraat over god, de almachtige, onze verlosser yeah yeah, sprak de priester ons ook toe over alledaagse zaken, zaken die de moeite waard zijn om naar te luisteren en over na te denken. Ik geloof sindsdien dat de kerk (of een andere willekeurige instelling) zijn zingevende functie wel degelijk kan vervullen àls ze het Boek nu eens achterwegen zouden laten. (Voor mijn part verkopen ze het op de rommelmarkt voor hen die het lezen willen.)
Ach, volgens mij ben ik gewoon zo’n 35 jaar te laat geboren. Een anachronisme anno 2007. Ik zou m’n computer wel kunnen ruilen voor de lokale fanfare… Hoewel.
Initieel vroeg ik me eigelijk alleen af of ik ook waarachtig gelukkig zou kunnen zijn met een liefje die anders is als de voorlopig enige die de ‘echte liefde-revue’ al gepasseerd is en rolt er dit uit mijn pen… Dan maar een schrijfsel dat eens niet over de liefde gaat… Zoals P.J. Harvey zou zeggen “until my middle name is excess” teken ik met vriendelijke groet.
Filed under: society | Leave a Comment
All in one
Teleurstelling, verdriet, onwetendheid, zoeken en haat aangevuld met een vleugje zelfmedelijden. “All-in-one”. Wat volgt: geen vrolijk zaterdagnamiddag-blogje. Eerlijkheid. Duurt het langst.
Hoe is het zover kunnen komen?
Is dit al lang zo en ben ik door de zomervakantie verlicht uit mijn onwetendheid? Of heeft iedereen er plots genoeg van? Wie is degene die veranderd is? Jullie of ik? Is er wel iemand veranderd, of is het enkel die situatie die wijzigd? Tijdelijk of permanent?
Waar zijn al mijn vrienden naartoe?!
Ik kijk rond maar zie niemand meer en vice versa. Ik heb jullie nodig, maar jullie hebben het zo druk. Ik vraag me vaak af of jullie je ook vervelen. Blijkbaar niet. Heb ik ooit wel veel vrienden gehad? Veel niet, wel goede.
Kwantiteit < Kwaliteit. Absoluut.
Ik voel me enorm eenzaam en alleen en dit zijn in mijn ogen twee verschillende begrippen.
Eenzaam: er is niemand waarbij ik me kan ontwapenen, iemand die me door en door kent, die me graag ziet en graag door mij wordt gezien. Waar ik voor sta. Waar ik voor val. Kortom: geen geliefde.
Alleen: geen mensen rondom die m’n zinnen verzetten, die me meenemen naar plaatsen waar ik zelf niet kom, die meegenomen worden naar plaatsen waar zij niet komen. Lachen en uitgelachen worden. Kortom: geen vrienden.
Nuchter bekeken besef ik ook wel dat ik wél vrienden heb, maar net nu ik ze hard nodig heb om de innerlijke leegte te vullen kunnen ze er niet voor mij zijn. Soms primeren een paar dagen oude liefdes over vriendschappen voor het leven. Geen probleem hoor. Maar niet nu. A.u.b.?
Toegegeven, ik ben momenteel niet de aangenaamste persoon om mee om te gaan en dat is al een hele tijd zo. Moet ik dan wat ik voel wegcijferen omdat het nu eenmaal minder leuk is om mee om te gaan? Fuck you then, disneyland is de andere kant op.
Ik begin het gevoel te krijgen dat ik solliciteer voor een depressie en dat ik grote kans maak om aangenomen te worden. Ook al haat ik het woord, neem het zelf zelden in de mond en weiger ik er aan toe te geven. Er zijn nog maar weinig dingen waaraan ik me momenteel kan optrekken en geniet praktisch zeldzaam nog van dingen. Bij deze used-to-be goedlachse kerel is nog maar sporadisch een lach te bespeuren.
Het duurt me allemaal net iets te lang en begin me zorgen te maken over de toekomst. Soms vraag ik me af of het nog wel terug de goede kan uit zal gaan. ‘Ze’ zeggen van wel maar daar moet ik zelf nog achter komen. Ik wil niet om de zoveel tijd een serieuze down-periode. Laat staan permanente zwartkijkerij. Dipjes, ok, maar niet dit. Ups EN downs. Niet één van de twee.
Weg met die afhankelijkheid. Gelukkig zijn alleen en van vanuit die positie iets opbouwen. Een ander moet niet voor mijn geluk zorgen, dat moet ik zelf doen toch? Maar hoe begin ik er aan?
Schuldgevoel erbovenop als ik weer eens antwoord dat het ‘beter kan’. Wat zou ik nu graag oprecht positief antwoorden op de vraag ‘hoe gaat ie?’. En wat is eigelijk het probleem? De Eenzaamheid of het Alleen zijn? De manier waarop we leven en hoe de maatschappij geordend is? Dat er over nagedacht is en dat dit het dan geworden is? Het leven an sich? De teleurstelling dat het ‘dit is’? Of alles bij elkaar met een hoopje slagroom erbovenop?
Ik heb een nummer gekregen van een professional. Ik verwacht geen wonderen, hoogstens een vernieuwende kijk op de zaken. Geen idee maar denk toch dat ik me er eens aan ga wagen. Een grote stap om te maken vind ik maar er zelf uitgeraken doe ik blijkbaar niet. Wish me luck.
Filed under: life | 1 Comment
checkmate
Het schooljaar zit er op. De lessen zijn gegeven, de examens zijn gemaakt en de proclamatie is achter de rug. Even een balans…
Zoals jullie weten (uit mijn vorige blogs) was dit jaar echt enorm rot. Nog steeds ben ik niet waar ik moet zijn en ik voel dat ik nog een hele weg te gaan heb. Gemakkelijke wegen aan je laten voorbij gaan en de moeilijkste inslaan laat je niet onberoerd. En dat zal ik geweten hebben.
Het was een belangrijk jaar voor mij. Niet voor mij samen met de mensen rondom mij, maar voor mij alleen. Het was een persoonlijke test. Ik ben aan iets begonnen waar ik op voorhand al praktisch zeker van was dat ik het niet ging halen maar wou het toch proberen. Ik kreeg ook de kans om het te proberen, wat niet onbelangrijk is. (Dank u ma & pa) Onder het devies ‘Elke keer je iets of wat succes boekt, zal het immers een overwinning zijn op jezelf, dus laat ons eens zien waar we kunnen geraken’.
Ik was nooit goed op school, holde steeds achter de rest aan, telkens weer “met m’n hakken over de sloot”. Ik heb dan ook al vanalles geprobeerd qua studierichtingen, van sportschool via hotelschool naar informatica. Iedereen was dan ook enorm verbaasd dat ik verder ging studeren en nog meer toen ik het na 3 jaar de hogeschool met een redelijke glans afmaakte. Diploma op zak. Tijd om te gaan werken.
Dit is het punt waar ik de moeilijke weg insloeg. Terwijl de rest de wind onder de vleugels kreeg en aan zijn huisje, tuinje, beestje en andere rotzooi begon door te gaan doen waar ze door middel van hun opleiding goed in zijn geworden, maakte ik een ommekeer en begon tegen de wind in te lopen. Ik ben universiteit gaan doen. Voor velen is dit misschien een normaal fenomeen, maar niet voor mij. Ik kreeg dan ook vaak een ironische ’succes’ toegewenst als ik iemand ervan op de hoogte bracht.
Bij de eerste Y-splitsing die ik op deze moeilijkere weg tegenkwam besloot ik dan ook daar de minst makkelijke te kiezen door weer iets totaal anders te gaan doen. (Informatica en sociologie hebben echt NIKS gemeen.) Dat in een stad waar ik amper de weg ken en daarbovenop is het de stad geworden waar mijn voormalig liefje ook studeert.
Als je dus kiest voor iets dat eigelijk té moeilijk voor je is, waar je niemand kent, waar je vaak geconfronteerd wordt met iemand die je steeds weer je hart breekt door je toevallig op straat tegen te komen maar voor de rest laat doen, dan vraag je praktisch om problemen. Het waren dan ook de 10 dikste kutmaanden uit m’n leven.
MAAR…
Ik heb op m’n tanden gebeten dit schooljaar en daarvoor ben ik dan ook deze avond beloond. Hoewel ik het gevoel had naar alle verwachtingen er niks van gebakken te hebben, heb ik (en dat durf ik eindelijk zonder te blozen zeggen) GOEDE punten gehaald. Het voelt goed praktisch iedereen ongelijk te kunnen geven en het zelfs verder te schoppen dan vele van hen gedaan hebben. Ik ben de uitdaging aangegaan en ben niet op m’n bek gegaan maar weet nu wel hoe het voelt om “jezelf tegen te komen”. Ik heb vaak gedacht “fuck it, ik kap ermee”, maar ik heb het niet gedaan en daar ben ik nu blij om. Na veel regen nu eindelijk wat straaltjes zonneschijn…
Succes is blijkbaar voor de doorzetters en vandaag, …vandaag hoor ik daar bij.
Checkmate motherfuckers.
Filed under: life | Leave a Comment
off switch
[in de hoop het even van me af te kunnen schrijven. als ik m'n zeg niet kan doen op het internet, waar dan nog wel?]
“ge moet uwe knop omdraaien jong”
Steeds weer krijg ik dezelfde ‘raad’ in dezelfde woorden voorgeschoteld. Draai de knop om. Alsof het evenveel moeite kost om de radio aan te zetten, aan je fietsbel te trekken of met je ogen te knipperen. Draai hem om. Alsof het een keuze is die je kan maken. Om. Alsof alles dan ineens wel goed gaat.
Het gaat niet goed. Sterker nog, het gaat behoorlijk slecht. Net nu ik het me niet kan permiteren, geweldig. De hoop vervaagt naarmate de tijd vordert. In begin denk je nog optimistisch. Het is normaal, je komt er wel door, even op de tandjes bijten. Maar nu? Ik sta met m’n rug tegen de muur. Draai je knop dan om?
WELKE KNOP MAN?
Ik heb er volgens mij géén en als ik er een zou hebben, weet ik niet waar die staat, laat staan hoe ik er aan moet draaien.
Ik ben het zo ontzettend beu. Het wordt hopeloos en zielig. Ja het is tijd om ‘verder te gaan’. I KNOW. Het is al lang tijd. Als ik die keuze kon maken had ik die al làng gemaakt. Wie kiest er trouwens voor om in de stront te blijven? Niemand toch? Iedereen verliest stilaan z’n geduld, ‘weet het niet meer’ en dan komt het uber-clicé, de raad der raden. En wat ben ik er mee? Geen zak. (Sorry)
Het voelt de laatste tijd alsof ik in ‘het leven’ verzuip. Ik heb precies nergens controle over en niets gaat zoals ik het wil, terwijl anderen er door fietsen alsof het niks is, met problemen afkomen van het kaliber ‘m’n eten is verbrand’. Als ik kon kiezen om een niet nadenkende, zorgeloze jhonny te worden, ik zou het doen. Je kan een nadenker worden, maar is er een weg terug?
Waarom voelt liefdesverdriet zo ondraaglijk aan?
Er zijn zoveel wreedheden in de wereld, zoveel mensen op de vlucht, zoveel honger, zoveel armoede, zoveel echt verdriet. En ik? Ik hang de zieligaard uit omdat ik niet meer ben bij wie ik wil zijn, bij wie ik mezelf kon zijn, die van me hield. Een keuze waar ik überhaupt in het begin zelf achter stond. Voor de rest heb ik toch niet te klagen? Ik heb nog nooit iemand echt verloren die me dierbaar was. Ik ben gezond, ik ben niet dom, ik ben niet lelijk, op materieel gebied heb ik alles wat ik maar kan wensen, ik heb een zorgeloze jeugd gehad, liefdevolle ouders dito zus & grootouders, ik heb enkele héél goede vrienden, vrienden die je moet koesteren. Waarom dan zoveel verdriet?
Is het omdat zij dit verdriet niet heeft? Omdat zij wél verder is gegaan? Omdat ze heel even terug kwam en zich daarna weer bedacht? Omdat ze nog steeds zo mooi is? Ligt het aan mij? Omdat ik niet verder wil? Alleen maar achteruit kijk omdat ik geen steek voor me zie?
Waar is de tijd dat niks me kon raken? Dat ik alleen aan mezelf kon denken? Sinds wanneer ben ik zo gevoelig? Is altruïsme dan zoveel beter dan egoïsme? Ga ik ooit beloond worden omdat ik iemand echt grààg kan zien of heb ik m’n kans verkeken en zijn uitspraken als ‘over uw eerste lief geraakt ge nooit helemaal’ geen clichés maar harde waarheid? Zou het niet helpen om steeds aan jezelf te denken, impulsief op alles te reageren in plaats van steeds in termen van ‘the long run’ te denken?
Ik weet het allemaal niet meer. Echt niet. Please help of draai aan m’n knop…
Filed under: life | Leave a Comment
ying vs. yang
Exact een jaar geleden kwam ik terug uit het buitenland, waar ik een 3 maanden durende buitenlandse stage had gelopen. Was ik toen gelukkig? Ja. Liep alles toen van een leien dakje? Absoluut niet.
Drie maanden quasi vakantie terwijl de rest van mijn toenmalige klasgenoten zich in België kapotwerkten voor niks. Drie maanden aan een stuk nieuwe, interessante mensen en dingen leren kennen. Drie maanden lààt gaan slapen en nog later terug opstaan zonder zorgen. Drie maanden geprofiteerd van het leven… en praktisch drie maanden ruzie gehad met mijn (ondertussen ex-) liefje. Snap je? (Niet dat er echt een reden was om ruzie te maken. Ik kreeg kansen en was weg, zij zat thuis alleen en had het daar moeilijk mee, wat heel begrijpelijk is.)
Waar ik naartoe wil is, dat er volgens mij ‘downs’ in je leven moeten zijn om van de ‘ups’ te kunnen genieten. Het zal nooit een fifty-fifty ying-yang verhouding aannemen. Sommige hebben nu eenmaal meer geluk dan anderen. In ieder geval: ‘I was on a roll in 2005 & 2006.’ Ik heb toen echt zalige momenten beleefd, maar ben daar pas later achter gekomen. Ik besef nu pas hoe gelukkig ik toen was, hoe verliefd ik wel niet was, hoe ik door het leven fietste. Ik bekijk het dan ook zo: je mag je heus wel ongelukkig voelen en je verdriet de tijd geven, maar je moet wel steeds de goede en mooie momenten die je gekend hebt durven erkennen.
Ik denk ook vaak dat mensen die gelukkig zijn, daar vaak niet zo bij stil staan en pas waneer de dingen niet meer lopen zoals ze die zouden willen, ze aan reflectie beginnen doen. Mensen die ongelukkig zijn wéten dat vaak ook. Als iemand je dan vraagt: ‘ben je gelukkig’ en je staat er met je mond vol tanden, dan denk ik dat het antwoord eerder positief dan negatief zal zijn.
Ik weet in ieder geval het antwoord op de vraag ‘ben je gelukkig?’ maar al te goed. Waarom? Omdat ik er nog te hard achter zoek, er teveel over nadenk, worstel met de hedonistische paradox: “wie geluk zoekt, zal het nooit vinden.” Great! Dat mijn huidige situatie niet is zoals ik ze wil, kan ik dus blijkbaar maar beter aanvaarden dan me er zo enorm tegen te verzetten. Alleen zijn heeft tenslotte ook z’n voordelen? Toch mis ik het allemaal enorm. Het wederzijdse gevoel van liefde. Het opkijken naar… Het wakker worden terwijl iemand je al glimlachend ligt aan te kijken, …
Wat ik geleerd heb van de afgelopen maanden, is dat het ook lang heel goed is gegaan met mij. (en stilaan terug hoor) Dat ik al veel geluk maar nog nooit écht tegenslag heb gehad. Dat liefdesverdriet het einde van die wereld NIET is en dat het meisje van toen altijd herinnerd zal worden, waar onze wegen ook naartoe mogen leiden. Dat ik ondanks alles het goede nog steeds inzie en dat is belangrijk!
Gegroet!
Filed under: life | Leave a Comment
Chaos
Op de vooravond van het “blokverlof”, slaag ik er nog steeds niet in een beetje orde in de zaak te brengen. Pure chaos is het.
Middag, namiddag of vroege avond dutjes zijn meer regel dan uitzondering. Waarom? Geen idee. Ben ik dan echt moe, of is het meer een uitvlucht om niet in m’n boeken te vliegen? Win ik er echt bij? Helemaal niet! Ik heb er meer last van omdat ik dan ’s nachts niet kan slapen, ’s morgens er weer niet uit kan en dus weer moe ben met het gevolg dat er weer nood is aan een middag dutje waardoor ik weer niks gedaan krijg op een dag. En dat allemaal terwijl ‘de rest’ er reeds voor 300% aan het gaan is. Het lijkt misschien een banaal probleem, maar zo’n futiliteit kan er wel toe leiden dat we tijdens de zomermaanden weer binnen kunnen gaan zitten en hetzelfde ritueel herhalen.
Feit dat ik het in januari blijkbaar goed gedaan heb beschouw ik ten onrechte als een legitimatie om het nu rustiger aan te doen, net nu het een pak zwaarder is, zowel qua hoeveelheid als qua complexiteit.
Best wel vreemd dat ik het er toen goed van afgebracht heb. Dit schooljaar is zonder twijfel het rotste jaar dat ik al heb (moeten) meemaken. Samenloop van omstandigheden noemen ze dat dan. 3 woorden vatten een hoop miserie dan ook kort samen. In juni was ik afgestudeerd, maar heb besloten om opnieuw te beginnen, maar dan iets anders. Iets wat eigelijk initieel te hoog gegrepen was voor mij, met als gevolg dat ik serieus presteren moet. Daarnaast ben ik ook nieuw in deze studentenstad en heb nog niet het privilege gehad om mensen te leren kennen waar ik echt mezelf bij kan zijn. Feit is ook, iedereen is 4 jaar jonger, wat het leggen van ‘evenwaardige’ contacten niet vergemakkelijkt. Al m’n gevestigde vrienden zijn een andere weg ingeslagen als ik en zijn nu met z’n allen fulltime aan het werk. Last but not least, net voor de start van het nieuwe, zware schooljaar loopt na 4 jaar de relatie die ik had stuk. Guess what, zij zit hier ook. Achter de hoek.
Hoewel het m’n eerst grote liefde was, kan je mijn gevoelens voor haar een beetje vergelijken met een hypothese. Zolang de hypothese niet gefalsifieerd is, blijft ze overeind; zolang ik geen ander tegenkom heb ik nog steeds het gevoel dat zij ‘the one’ is. Toegegeven, dat gevoel begint stilaan weg te ebben, maar daar heb ik dan ook 9 maanden voor moeten knokken en heb nog steeds het gevoel dat ik een hele weg af te leggen heb…
Om niet nog een heel evangelie te schrijven over hoe rot ik me gevoeld heb, over de vragen die ik over het leven stel,… , wil ik liever afsluiten met wat goede raad.
“Je weet niet wat je hebt tot het weg is.” Dat klinkt misschien cliché, maar het is waar. Op het einde ging het ook niet al te lekker meer tussen ons. Er waren veel downs, weinig ups. Ik had ook nood aan wat pauze. Hoewel we samen beslist hebben om er een einde aan te maken en zonder ruzie uit elkaar te gaan, heb ik er erg lang spijt van gehad. Misschien zelfs nog. Maar als je iemand echt graag ziet, werk er dan aan, geef niet te snel op als het even niet goed gaat, zelfs als dat even langer duurt dan je gewoon bent. Twijfels en dergelijke ga je volgens mij steeds hebben. Denk aan wat je verliest als je hem of haar laat gaan, maar als het echt niet meer gaat, of je bent echt ongelukkig, moet je ook het heft in eigen handen nemen.
Liefde is een complexe zaak, maar ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik wil niet nog heel m’n leven zonder.
Gegroet
Filed under: life | Leave a Comment
Search
-
Blogbuddies
Blogroll
links
